Αρθρογραφία, Δημοσιεύσεις|

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χριστογιάννης, Χειρουργος Οδοντίατρος, MSc Προληπτική Οδοντιατρική και Δημόσια Οδοντιατρική Υγεία

Τον Ιούλιο του 2015 βρέθηκα στο Μουσείο Σχεδιασμού Χολόν στο Τελ Αβίβ – ένα αρχιτεκτονικό στολίδι σχεδιασμένο από τον Ron Arad – και συγκεκριμένα στην έκθεση για τη σκίαση στο δημόσιο χώρο που εκείνο το καλοκαίρι φιλοξενούσε το μουσείο. Το Τελ Αβίβ βρισκόταν εκείνη τη περίοδο σε μια πραγματική έκρηξη αστικής ανάπτυξης και ανάπλασης – και ακόμα βρίσκεται – και είχε ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος σχετικά με τον τρόπο που θα έπρεπε αυτή να υλοποιηθεί, έχοντας μάλιστα υπόψιν τις κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής και την ακραία ζέστη που επικρατεί, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ήταν πράγματι εντυπωσιακή η σημασία που έδιναν στη σπουδαιότητα της σκιάς στο δημόσιο χώρο και πόση μεγάλη σημασία έχει ο σωστός σχεδιασμός προκειμένου κάθε ανοικτός χώρος να είναι δροσερός και φιλόξενος. Η συζήτηση δεν περιοριζόταν μόνο στα δέντρα και στα φυτά γενικότερα που θα πρέπει να φυτεύονται στις αναπλάσεις αλλά και στα υλικά που πρέπει να χρησιμοποιούνται σε κάθε είδος σκίαστρο, προκειμένου αυτό να προσφέρει ικανοποιητικό επίπεδο σκιάς και να μην αυξάνει την υποκείμενη θερμοκρασία. Ακόμα και μελέτες υπήρχαν όσον αφορά τον προσανατολισμό που πρέπει να έχουν φυτά και σκίαστρα – ως τότε ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι ένα επίπεδο στέγαστρο ακριβώς πάνω από ένα παγκάκι μιας στάσης λεωφορείου για παράδειγμα προσφέρει προστασία μόνο από τη βροχή και όχι από τον ήλιο, μιας και η γωνία με την οποία πέφτει πάνω στην επιφάνεια της γης αλλάζει ανάλογα με την εποχή αλλά και την ώρα της ημέρας!

Όλα αυτά με είχαν πραγματικά εντυπωσιάσει, σε συνδυασμό μάλιστα με την αυξημένη ανησυχία των τελευταίων χρόνων που έχει εκφραστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας σχετικά με την αύξηση του καρκίνου του δέρματος που έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και συνδέεται άμεσα με την ακτινοβολία του ήλιου. Στις βασικές οδηγίες του Οργανισμού εκτός από τη χρήση αντιηλιακού περιλαμβάνεται και η σύσταση για παραμονή των ανθρώπων σε σκιερά μέρη, ειδικά όταν κυκλοφορούν στο αστικό περιβάλλον.

 Τίποτα βέβαια από όλα αυτά δεν μοιάζει να βρίσκουν εφαρμογή στα πρόσφατα έργα που γίνονται στη πόλη μας. Στην οδό Κύπρου τα λιγοστά δέντρα αποτυγχάνουν να προσφέρουν οποιαδήποτε σκιά για ποδηλάτες και περαστικούς. Στην ανάπλαση της πλατείας έχουν χρησιμοποιηθεί τσιμεντένιες πλάκες – προσωπικά πλέον η πλατεία μου μοιάζει με αχανές πεζοδρόμιο – οι οποίες εκτίθενται στον ήλιο χωρίς την παραμικρή σκίαση. Τα ελάχιστα δέντρα που υπάρχουν περιορίζονται στη περίμετρο αυτής, αφήνοντας μια πολύ μεγάλη έκταση γυμνή, εκτεθειμένη και αφιλόξενη. Δεν είναι τυχαίο ότι τις μεσημβρινές ώρες ειδικά τη περίοδο του καλοκαιριού και στα δύο αυτά μέρη η κυκλοφορία πολιτών ήταν ανύπαρκτη.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε τις αναπλάσεις και τον δημόσιο χώρο με τελείως διαφορετική ματιά. Η νέα δημοτική αρχή οφείλει να ενημερώνεται, να επιβλέπει, να απαιτεί ο δημόσιος χώρος να είναι διαμορφωμένος με επίκεντρο τον πολίτη. Να έχει γνώση και όραμα. Η ώρα έχει φτάσει και η απόφαση είναι στα χέρια μας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Κλείσιμο Παραθύρου Αναζήτησης